Oral History: Nieuwjaarsdag, 1 januari 1945: V2 stort neer

                                               ‘Kom vanavond met verhalen
                                                hoe de oorlog is verdwenen,
                                                en herhaal ze honderd malen:
                                                alle malen zal ik wenen.’
                                                                  Leo Vroman


Het laatste oorlogsjaar, 1945, begon in Den Haag met een angstwekkende gebeurtenis. Het was Nieuwjaarsdag en prachtig weer. Hoewel de zon scheen was het bitter koud: de winter was strenger dan ooit. En er was nauwelijks iets te eten, afgezien van het slechte voedsel dat de gaarkeukens verstrekten.
Toch hadden de mensen nog hoop op een spoedige bevrijding. Ja: iedere dag betekende een dag dichter bij de verlossing van het Duitse regiem. Op Nieuwjaarsdag kwamen ze allemaal naar buiten om elkaar een voorspoedig Nieuwjaar te wensen.
En toen gebeurde het.

Een ooggetuige vertelt:
‘Het was schitterend weer. Ik dénk dat het ’s middags een uur of vijf was. Er waren heel veel mensen aan het wandelen, want je kon niet verder dan de Savornin Lohmanlaan of zoiets, maar de Thorbeckelaan was werkelijk zonnig bij ons, want er stonden geen huizen aan de overkant. Het was drúk met mensen, en ineens kwam er zo’n kreng van een V2 aan, die zó deed (zigzaggend). Nou, er ging een gekrijs op bij die mensen, je houdt het niet voor mogelijk: dat gekrijs zal ik m’n leven lang niet vergeten! Want iedereen dacht: hij gaat tegen de Thorbeckelaan aan, en al die mensen liepen daar. Néé! Hij ging er toch nog overheen en kwam pas bij Oud Eik en Duinen, op de hoek van de Indigostraat, dáár kwam ie pas neer. En daar heeft ie ook een enorme ravage aangericht!

Iedere Hagenaar die op de Thorbeckelaan of in de straten daarachter woonde, kan dit verhaal bevestigen en herinnert zich de panische reactie van de vele wandelaars.
Dat de inwoners van de Indigostraat de uiteindelijke slachtoffers werden van het brandende neerstortende projectiel, vond iedereen héél erg. Maar de opluchting dat het noodlot niet hén had getroffen, dáár waren ze pas echt dankbaar voor.

Bovenstaand relaas is afkomstig uit Gezin in OORLOGSTIJD: een reconstructie 1940-1945 (2009) van Cläry Benjamins-Schalekamp.

Surf voor meer informatie over de auteur naar de website. Hierop kunt u ook het boek bestellen.

Meer informatie: http://www.amnesty.nl/index?w=51639&PHPSESSID=fdbed5710b20b512bf5a5ec9534b7ef9fdbed5710b20b512bf5a5ec9534b7ef9fdbed5710b20b512bf5a5ec9534b7ef9

Geplaatst door: Cläry Benjamins-Schalekamp
Geplaatst op: 22 december 2009

Reacties

Ik wil hier graag op reageren, omdat die gebeurtenissen nooit uit je geheugen weggaan. Ik was 15 jaar en woonde in de Copernicuslaan tussen de Goudenregenstraat en de Valkenboskade. De V-2's waren een verschrikking voor iedereen. Die startplaats (er waren er meerdere) was in de buurt van Mauritslaan-Frankenslag (Sper-gebied) en werd bediend door Nederlandse gevangenen. Als het misging - of aan de start of onderweg - dan viel die bom niet loodrecht naar beneden maar hij "kantelde" . Die dag hoorden m'n broer en ik het en we renden naar de voorkamer, waar m'n broer de ramen opengooide. Daarna rende hij naar achteren waar hij ook de ramen opengooide en toen hoorden wij die vreselijke klap. Overal sneuvelden de ruiten, maar omdat hij in zijn onwetendheid de ramen had opengegooid, bleven ze bij ons heel. Was het op een ander tijdstip gebeurd, dan waren er veel meer doden te betreuren geweest. Had die V-2 èèn kantel minder gemaakt, dan was er van de Copernicuslaan niet veel overgebleven.
AnnaLuijkx op 28-12-2009, 11:15:36
Zes jaar was ik. Ons gezin -vader,moeder en zes kinderen-was op nieuwjaars/ziekenbezoek geweest bij familie in de Rabarberstraat. Op de terugweg naar ons huis in de Loosdrechtsestraat kwamen wij langs de bloemenhal op de hoek van Indigostraat/Kamperfoelistraat, schuin tegenover de begraafplaats Nieuw Eik en Duinen. Vader heeft nog even staan te praten met de bloemist. Toen wij thuis waren zagen wij ook de V2 zigzaggen. De enorme dreun veroorzaakte veel glasschade in onze straat. Vader was bang dat onze familie -met een oom die ernstig ziek was- geraakt was. Hij ging terug en kwam veel later met het verhaal over de Indigostraat. Nu -65 jaar later- herinner ik mij dit alles nog precies. Ik weet alleen niet wat de tijd met mijn herinneringen heeft gedaan.
hansvanderwilk op 2-1-2010, 13:16:45
Nog een kleine aanvulling: Het verhaal ging dat er van de bloemist nooit meer iets is teruggevonden. Of dat waar was weet ik niet. Maar niet zoveel later -zo jong/klein als ik was liep ik alle kanten uit op zoek naar voedsel- zag ik de enorme krater en andere verwoestingen. Ik was gefascineerd maar ook zeer onder de indruk.
hansvanderwilk op 3-1-2010, 09:29:11
 
Geschiedeniskalender
14 mrt Culturele zondag: 'Jong zijn' in Het Utrechts Archief
Nicki Bullinga vertelt over Zoektocht naar Brechje, het boek dat zij heeft geschreven over twee meisjes uit de 21e en de 17e eeuw. Bekijk ook de eendagsexpositie over 'jong zijn' in Utrecht! Meer informatie
21 mrt Filmvoorstelling: Spetterende schoonheden
In welke zwembaden zwom men in de jaren '50 en hoe was het om die vrijetijdsbesteding als man en vrouw gescheiden te moeten doen? Meer informatie
22 mrt Tweede Wereldoorlog
Om herinnering uit de oorlog levend te houden verzamelde Harry Peters uit Doornenburg, stempels, brieven en postzegels uit die tijd. Hij vertelt aan de hand van afbeeldingen daarover. Meer informatie
25 mrt Genealogie of Stamboomonderzoek
Een inleiding door Netty Stoppelenburg.
Genealogie, is dat moeilijk? Heb ik beroemde voorouders? Of arme? Waar moet je eigen beginnen? Wat vind je in een archief? En wat vind je daar niet? Meer informatie
25 mrt de Grote Geschiedenis Quiz

U kunt weer meedoen met de Grote Geschiedenis Quiz .
Wie weet kwalificeert u zich voor de Avond van de Grote Geschiedenis Quiz die op 13 mei 2010 wordt uitgezonden.

Meer informatie
Naar de Geschiedeniskalender
Vroeger verteld